Eerder was ie al niet bijzonder gelukkig met de documentaire van de Luikse filmmaker Thierry Michel over Katanga. Michel is namelijk zeer te spreken over Moïse Katumbe, de gouverneur van die zuidelijke rijke provincie. Die man pakt het daar precies nogal goed aan met veel aandacht voor de bevolking en voor de werkomstandigheden van de arbeiders in de mijnen. Te goed, naar de goesting van de president. Hupsakee, filmmaker en gouverneur op de zwarte lijst.

Zijn naamgenoten Louis en Charles komt Thierry daar niet tegen, maar wel Karel De Gucht. Ook die heeft het geriskeerd om recht voor de raap zijn gedacht te zeggen over de toestand in Congo.

Er zijn nog meer gegadigden. De VN-vredesmacht Monuc is Kabila liever kwijt dan rijk. Ook de VN-mensenrechtenrapporteur is niet meer welkom. De medewerkers van Human Rights Watch noemt Kabila ‘humanitaire terroristen’, wat hen in nog groter gevaar brengt bij hun verdienstelijk veldwerk. Hun rapporten zijn wellicht te duidelijk over de endemische straffeloosheid en de systematische folteringen en verkrachtingen door regeringssoldaten.

Miet Smet is een twijfelgeval. Met ‘SOS stop de sexuele terreur in Oost-Congo’ heeft zij niet alleen veel geld ingezameld om zwaar verminkte vrouwen te helpen, maar ook een sterk politiek signaal gegeven aan het regime. Staat zij ook op de zwarte lijst of gaat deze minister van staat meevieren op 30 juni?

De zwarte lijst mag dan elke dag langer worden, er blijven nog genoeg gasten over om de 50ste verjaardag van de onafhankelijkheid van Congo te vieren. Een chique delegatie hoogwaardigheidsbekleders uit ons land, koning Albert en minister van buitenlandse zaken Steven Vanackere op kop. Wegblijven zou van koloniale heimwee getuigen, volgens vice-premier Laurette Onkelinckx. Een wat vreemde redenering, als u het mij vraagt, want Leopold II was wijs genoeg om zelf weg te blijven uit Congo en het drama dat hij daar aanrichtte.

Dus ja, er zal gevierd worden. Wie er zeker bij zullen zijn, zijn louche zakenmannen uit China en Libië maar ook uit ons land die profiteren van de kolossale bodemrijkdommen in Congo. Sinds de ‘stabilisatie’ zijn zij weer schatrijk worden door overheidsconcessies. Wat ze teruggeven aan de Congolezen is niet even duidelijk  als wat ze er uithalen. Congo heeft ondanks die rijkdom een pietluttig staatsbudget van amper 2 miljard euro. Dat is nauwelijks meer dan het budget van de stad Antwerpen. Congo telt wel 70 miljoen inwoners, Antwerpen nog geen half miljoen.

Zet ook maar een bordje klaar voor de rechters en overheidsfunctionarissen die aangesteld zijn om in het Oosten van Congo een einde te maken aan de straffeloosheid en de verkrachtingen en die, nu ze eindelijk betaald worden, er voor kiezen het grootste deel van het jaar in Kinshasa te blijven rondhangen.

Wie nog mee zullen toasten, zijn presidentiële vrienden Robert Mugabe en Omar al-Bashir. Zij hebben immers eerder al aangetoond dat een paar honderdduizenden doden - al zijn het er in Zimbabwe en Sudan lang zoveel niet als in Congo - niet opwegen tegen de soevereiniteit van een onafhankelijk Afrikaans land.

Het is mij niet helemaal duidelijk wat ze precies zullen vieren. Gruwelijk verkrachte en gefolterde vrouwen? Kindsoldaten? Massale ondervoeding? Het totale wegsmelten van de infrastructuur? Militairen en rebellengroepen die elkaar voor de voeten lopen om de straatarme bevolking te terroriseren?

Driewerf hoera voor Congo!

Klinkt, Majesteit, op die felbevochten onafhankelijkheid: eindelijk onafhankelijk van de internationale gemeenschap, onafhankelijk van mensenrechtenbewegingen, onafhankelijk van de eigen bevolking! Viert feest!

Maar zonder mij. Ik sluit me vrijwillig aan bij de mensen op de zwarte lijst van Kabila.

Bron: www.kristlstrubbe.be, 08.02.10

Deze column verscheen ook in De Standaard. Kristl Strubbe is politiek actief bij Open VLD.